کلمات، صرفا کلمه نیستند. کلمات، تعهدند؛ زنجیر پایمان میشوند، بار میشوند بر دوشمان. حتی برای یک جواب ساده، ما باید که در انتخاب واژه ها دقت کنیم. حتی اگر قرار است دیر شود، بگذاریم بشود دوست من، بگذاریم طول بکشد، زمان ببرد، خسته شویم حتی اگر، اشکالی ندارد. ما باید که برای انتخاب کلمه درست وقت بگذاریم، حذف کنیم، جایگزین کنیم، خط بزنیم، پاک کنیم و انقدر بگردیم تا واژه مناسب را پیدا کنیم. کلمات، وظیفه می آورند .

شاید هم یک روز بلند شوم بروم زل بزنم توی چشم‌هایش و بگویم که هی! می‌دانم که زندگی‌ات بدون من هم چیزی کم ندارد، میدانم که در فهرست دلتنگی‌ها و دل‌نگرانی‌هایت نیستم، میدانم که اطرافت پر از آدم‌های مهم، دغدغه‌های بزرگ‌ و اتفاقات فوق‌العاده است؛ اما ببین، هی، تقصیر من چیست که خواب‌هایم شکل تو اند؟

ولی کسی نیومد،

همه اش افتاد گردن خودم،

حالا باید خیلی مراقب باشم.

خیلی مواظبت کنم.